
|
#NukilanHati1
Rabu, 22 November 2017 • 10:41 PTG • 0 comments
بسم الله الرحمن الرحيم
Kadang-kadang kita rasa kita kuat, padahal sebenarnya kita tak kuat. Ayah, angah rindu. Rindu sangat-sangat. Entah kenapa sejak duduk jauh dari rumah ni, makin kerap pulak tak boleh nak tahan perasaan ni. Mungkin sebab jauh jarang dapat balik. Kalau dulu dekat je. Tambah tambah kalau duduk kat rumah, lagila dekat 3 minit pon dah boleh pergi tengok ayah. Entahla ayah, angah pun taktahu sampai bila angah nak jadi macamni. Kadang rasa tak boleh nak teruskan hidup. Tak lengkap hidup tanpa ayah. Surah yaasiin tu la peneman angah setiap kali angah rindu ayah. Kadang tu nak tidur pun nangis sebab rindu ayah. Jadinya tidurla pakai earphone dengar surah yaasiin, barulah nak lena. Sampai macamtu sekali angah pun dah taktahu nak kata apa. Ayah sendiri pun tahu perangai anak ayah sorang ni kan kalau sedih macam mana.
Sedar tak sedar, nak dekat 4 tahun ayah pergi tinggalkan angah dan keluarga kita. Mesti ayah bahagia kan dekat tempat baru? Ayah boleh berehat puas-puas. Sebab angah tahu, ayah tak pernah cukup rehat sepanjang ayah hidup. Fikirkan adik-beradik dari kecik sampai la ke besar. Galas tanggungjawab atuk jaga keluarga sebab Allah lebih sayangkan atuk. Dah kawin, fikirkan anak-anak dan isteri pulak. Terima kasih sebab jadi ayah yang terbaik buat angah sejak angah lahir sampai la ayah dah pergi dari dunia ni.
Banyak benda sebenarnya angah nak cerita dekat ayah. Macam dulu. Setiap kali dengan ayah je mesti ada je benda nak cakap sampai kering tekak jadinya. Tu sebab ayah boleh detect kalau sehari angah tak banyak cakap tu, ada la tu something yang jadi. Ayah, angah tengah sambung degree. Baru first sem. Mesti best kalau ayah ada lagi. Entahla ayah, angah rasa bahagia angah lengkap setakat pmr angah je. Sebab ayah ada lagi waktu tu. Ayah tak sempat tengok angah amik keputusan spm, hantar angah masuk matrik, hantar angah masuk universiti. Sayu je bila tengok orang lain dengan parents sendiri. Lagi sayu tengok anak perempuan siap peluk ayah diorg sendiri. Automatik teringat dekat ayah.
Ayah, rindunya kenangan kita. Paling rindu nak berkepit je dengan ayah. Pegi memana pun nak dekat dengan ayah. Sampai sekarang angah still tak boleh lupa waktu ibu kejut pukul doblas tengah malam lepastu kata ayah terbaring dah dekat atas lantai.
"Ayah, bangunlah ayah. Jangan macamni. Angah sayang ayah lagi. Bangun la ayah, bangun."
Itu jela yang angah mampu cakap berulang kali. Sampai satu tahap tu, harapan angah dah mula hancur sikit sikit. Angah tahu angah bakal kehilangan ayah buat selama-lamanya. Waktu doktor sahkan kematian ayah, Allah je tahu betapa hancurnya hati angah yah. Kosong. Rasa separuh jiwa angah hilang yah. Tapi angah cuba kuatkan hati angah sebab ibu sendiri tak mampu nak bangun berdiri lepastu. Angah tahu angah tak boleh lemah. Waktu tu ibu hanya harapkan angah sorang je. Along dekat u masa tu. Mal dekat asrama. Pia pulak kecik lagi tak tahu apa-apa. Angah call sedara mara, angah kuatkan hati angah, bagitahu yang ayah dah takde. Angah tahan taknak nangis dalam kereta masa nak pergi amik mal dekat asrama pukul 3 pagi. Nak cakap depan adik sendiri pun tak mampu yah. Peritnya rasa masa tu.
Balik je rumah lepastu tengok ayah dah ada dekat bawah. Pelan pelan angah pergi amik wuduk lepastu duduk sebelah ayah baca yaasiin berulang kali sampai la angah rasa badan angah penat. Lepastu angah tidur sekejap. Syukur sebab masa tu angah ada zariff yah. Dia la yang kuatkan semangat angah. Tengok ibu lemah buat angah jadi macam tak tentu arah. Sampai ayah dah selamat dikebumikan, baru dia balik yah. Pergi sekolah, dia la yang selalu kasi semangat.Kawan-kawan yang lain pun sama. Angah pun rindu dia yah. Dia baik sangat sampai la sekarang. Dulu waktu ayah baru lagi pergi, dia la tempat angah cerita angah rindu ayah. Nangis pun dekat dia yah. Bukan taknak cerita dekat ibu, ayah faham-faham jela dengan buah hati ayah tu. Karang kalau cerita, seharian ibu nangis sampai sakit kepala tak boleh bangun. Sampai la sekarang kalau rindu ayah, angah pendam. Nak sangat cerita dekat ibu tapi itula taknak ibu nangis lagi. Entahla yah, sekarang baru angah sedar sebenarnya banyak je petunjuk ayah kasi yang masa ayah dah tak lama. Paling tak boleh lupa beberapa jam before ayah pergi tu, ayah tetiba cakap dekat angah,
"Angah, lepasni tak payah cabut uban ayah dah tau. Ayah taknak dah."
Ayah cakap dekat angah sebab angahla yang ayah selalu suruh cabut uban ayah tiap minggu. Tak sah kalau tak cabut. Satu kepala ayah suruh angah proses tiap hujung minggu. Tapi angah takdela rasa ralat sangat, sebab angah sempat manja manja dengan ayah petang tu. Berkepit je dengan ayah. Ayah taknak makan pun angah gigih nak suap. Sebab sayang kan, ayah nganga la jugak. Perangai degil anak ayah sorang ni memang tak boleh bawak bincang hahahaha. Ayah, angah sayang ayah tau. Sayang sangat. Jangan risau yah, pergi mana mana pun angah akan selalu bawak ayah. Kalau hilang la rantai tangan ni, mahu murung angah ni yah. Banyak lagi angah rasa angah nak cerita, angah nak luah. Tapi yang ni pun dah panjang sangat. Nanti-nanti la angah sambung. Ni pun dah berjam angah hadap. Taip sikit je dah nangis. So sebab taknak nangis beria sangat, berhenti sekejap sekejap la cerita dia ha. Terima kasih ayah, jadi hero yang terbaik buat angah dunia akhirat. Rasa rugi pulak bila tak tangkap gambar ayah banyak-banyak. Sebulan dua bulan before ayah pergi memang banyak sangat perangai ayah berubah. Kuat mengusik. Pastu suka buat muka kelakar. Ya Allah yah, rindunyaaaaa angah dekat ayah :( Love you,ayah. Till we meet again :)
|
|